تا ته قصه چه پيدا و چه پنهون با توام

 زير اوار مصيبت يا كه بارون با توام

دل به دريا زدمو كاري به دنيا ندارم

تو سكوت سنگيه دنيا غزل خون با توام

هرچي تنهاتر بشي دنيا تورو كمتر مي خواد

خودت اونوقت ميبيني چقدر فراوون باتوام

سخت گرفته همه دنيا كه تورو رها كنم

تو هجوم سختي ها ببين چه اسون با توام

تو زمستون سياه و سينه سوز روزگار

سخته باور مثل جنگل تو بهارون باتوام

غرق موج عشقتم هرجا بري باهات ميام

تو سكوت بركه و خروش كارون با توام

 واسه رگبار واسه بارون چتر دستاتو می خوام

واسه ی برف زمستون تب حرفاتو می خوام

واسه ی تموم عمر پیشم بمون

من تورو هر روز می خوام حتی نه یک روز در میون

واسه وحشت از سیاهی برق چشماتو می خوام

واسه ثبت بی گناهی حرف لبهاتو می خوام

چی می خوای شکستن غرورموشاید بشی هم آشیون

باشه می گم با التماس

گل یخ اگه بی همزبون نبود بخدا یخ نمی زد

آدم خوب که یهو بد نمی شد سری به دوزخ نمی زد

اگه عشق سری می زد به آ دما

کسی سیاه بخت نمی شد زندگی سخت نمی شد

واسه ی تموم عمر پیشم بمون

من تورو هر روز می خوام حتی نه یک روز در میون

 بده دستاتو به من،تا باورم شه پیشمی
می دونم خوب میدونم،تو تار و پود و ریشمی
تو که از دنیا گذشتی، واسه یک خنده من
چرا من نگذرم، از یک استخون به اسم تن
نمی دونم چی بگم، که باورت شه جونمی
توی این کابوس درد، رویای مهربونمی
وقتی حتی پیشمی، دلم برات تنگ می شه باز
عشق تو، تو لحظه هام، حادثه ساز و قصه ساز
به جون خودت که بی تو، از نفس هم سیر میشم
نمی دونم چی میشه، بدجوری گوشه گیر میشم
ممنونم که بچه بازی هامو طاقت می کنی
هر چقدر بد میشم،اما تو نجابت می کنی
هر کجای دنیا باشم، با منی و در منی
نگران حال و روزم، بیشتر از خود منی
می دونی با تو پرم از شعر و ستاره
می دونی بی تو لحظه حرمتی نداره
می دونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشق رو بکاره

تو از متن کدوم رویا رسیدی

که تا اسمت رو گفتی شب جوون شد

که از رنگ صدات دریا  شکفت و

نگاه من پر از رنگین کمون شد

تو از خاموشی دلگیر رویا

صدام کردی صدام کردی دوباره

صدا کردی منو از بغض مهتاب

از اندوه گل و اشک ستاره

صدام کردی صدام کردی نگو نه

اگر چه خسته و خاموش بودی

تو بودی و صدای تو صدام زد

اگر چه دور و ظلمت پوش بودی

تو چیزی گفتی و شب جای من شد

من از نور و غزل زیبا شدم باز

تو گیج و ویج از خود گم شدن ها

من از من مردم و پیدا شدم باز

از این تک بستر تنهایی عشق

از این دنج سقوط آخر من

صدام کردی که برگردم به پرواز

به اوج حس سبز با تو بودن

صدام کردی که روی خاموشی من

یه دامن یاس نورانی بپاشی

برهنه از هراس و تازه از عشق

 توی آغوش جان من رها شی